Нашых дзедаў душылі абшары лясоў,

Не давалі ім жыці праўдзівым жыцьцём,

І яны тыя пушчы звадзілі вагнём,

Іх кругом падпаліўшы з далёкіх канцоў.

І пылалі па нашаму краю лясы,

Покуль сонца здалела ўсё ў ім асьвяціць;

І сьвятлей і прасторней тады стала жыць,

А на попеле буйна ўзрасьлі каласы.

З гэтых дзедаў суворых прыклад нам бы ўзяць, –

Не хіліцца зь бяды, не пужацца агня,

Бо мы толькі тады дачакаемся дня,

Калі нас не здалее змаганьне зьлякаць.