Зразаюць галіны таполі адну за адной...

Бяз скаргі яны на зямлю чарадою лажацца,

Бо сьмерць іх патрэбна, каб дзерава новай вясной

Магло бы хутчэй разьвівацца.

Таварышы-брацьця! Калі наша родзіна-маць

Ў змаганьні зь нядоляй патраціць апошнія сілы, –

Ці хваце нам духу ў час гэты жыцьцё ёй аддаць,

Бяз скаргі палеч у магілы?!