Кінь вечны плач свой аб старонцы!

Няўжо жа цёмнай ноччу ты

Ня бачыш, што глядзіцца сонца

Ў люстэрка – месяц залаты?

Ня згасла сонца! Сонца гляне,

Усіх падыме ада сна.

Ён, гэты дзень, яшчэ настане, –

І «ачуняе старана»!

Я пад яе зімовай маскай –

Пад сьнегам – бачу твар вясны,

І вее верш мой дзіўнай казкай,

І ясны ён, як зорак сны.