Халоднай ноччу я ў шырокім, цёмным полі

Каля вагнішча лёг і сьціхнуў у паўсьне.

Агонь усё слабеў... урэшце зьнік паволі...

І ўраз зрабілася вясёла неяк мне!..

Хай, шэры попел, ты вагнішча ўсё сабою

Ў нядоўгі час здалеў, як рызаю, пакрыць, –

Я ведаю, што там агонь дрыжыць пад ёю,

Я ведаю, што там чырвоны жар гарыць...

Хай чарада гадзін панурых, нудных, шэрых,

Як попел, на душу мне клалася ўвесь час,

Хаваючы сабой агонь гарачы веры, –

Хай не відаць яго... а ўсё ж ткі ён ня згас!