А я, як прывід у жыцьця палоне

Бяз слоў, не сказаных Табой услых.

Мяне цалуе мараканка-поўня

І плача вершамі пра нас дваіх.

Цябе шукаю ў тэлефоне ночы,

А мне ў адказ: «Ты недаступна зноў».

Ні чуць, ні бачыць Ты мяне ня хочаш

І ў нас ня будзе мараканскіх сноў.