Упалі з грудзей Пана Бога,

Парваўшыся, пацеркі зор.

Яны раскаціліся ў небе,

Усыпалі сіні прастор

І гэтак маркотна і пільна

На край наш нядольны глядзяць...

Што ж чуюць яны там, што бачаць?

Чаго ўсё дрыжаць і дрыжаць?..