Змоўк пясьняр, затаіў свае песьні,

Ён іх болей ужо не пяе.

Але рвуцца яны, і калісь на прадвесьні

Лёд халодны ў душы пад напорам іх трэсьне,

І струёй лынуць вершы зь яе.

Гэтак часам уходзіць у землю крыніца,

Дзесь у нетрах таемна бяжыць,

Але мусіць урэшце на волю прабіцца,

Шмат яшчэ па зямлі будзе ліцца-каціцца

І радзімаму краю служыць.