Чорнай птушкаю ночка плыве,

Мігацяць залацістыя зоры;

Разам зь імі, у сьне й на яве

Абыходжу Радзімы прасторы.

 

Бачу: ўсюды з сабою вайна

Прынясла нам крывавыя раны;

Дзе віхурай прайшлася яна –  

Нівы кроўю заліты, стаптаны.

 

І хаця ўжо далёка ад нас

Адляцелі грымоты снарадаў, –

Часам зь лесу ідуць на папас

Дзікай гурмаю лютыя гады:

 

Нішчаць хаты, рабуюць дабро,

Забіваюць жанок, малалетак,

Разьліваюць нявінную кроў

І драсуюць сялянскі палетак,

 

Ды жыве яшче вера ў вачах

Юных носьбітаў нашай свабоды.

Любы край наш зусім не зачах, –

Яго веліч убачаць народы.

 

Прыдзе час – лепшай долі гады, –

Мы залечым крывавыя раны.

Загучыць шчасьцем сьмех малады

На прасторах, красою убраных.