Акно напалохана раніцай.  

Твой вобраз ізноў усьміхаецца...

Так я прачынаюся стомлены,

Зьнікаю з павольнымі промнямі

Туды, дзе аблокі цалуюцца,

Дзе Ты на знаёмай нам вуліцы

Чакаеш пагляду пяшчотнага.

Адключыш на вечар свой сотавы.

Цябе не пазнае кавярніца.

Нам нашыя вобразы зьявяцца.