Глянь, як зорка у цемні ляціць,

Ўсіх чаруючы сьветлам сваім,

Быццам зьмей залаты зіхаціць

І стухае у небе глухім.

Але ўспомніць яшчэ зорку сьвет,

Бо у сэрцах гарыць яе сьлед.

Так свабодна, так ярка пражыць –

Лепшай долі няма на зямлі.

Ўсё кругом на мамэнт асьвяціць

І пагаснуць у цёмнай імглі.

Ўсё зьнікае, праходзіць, як дым,

Сьветлы ж сьлед будзе вечна жывым.