Мне народ падарыў сваё сэрца.

Ў гэтым сэрцы надзеі жывуць;

Яны сьцелюцца гожым каберцам,

Хоць вакола – вайны каламуць.

 

Хоць вакола – глыбокія раны

Болем ціснуць Радзіму маю, –

Веру: край, ад вякоў рабаваны,

Знайдзе некалі долю сваю.

 

І тады, упрыгожаны ў краскі,

Зазіхціць ясным сонейкам дзень,

Прынясе санцавейныя ласкі

Шчасьця новага сьвежы струмень.

 

А цяпер, хоць крывавяцца раны,

І шчыміць несуцерпная боль, –

Я вітаю народжаны ранак,

Што прагоніць асеньнюю золь.