Самотай поўніцца чаканьне.

Табе пішу:

«Давай прыдумаем каханьне.

Я не хлушу.

Я верны раб Табе, царыца, –

Слуга. Паэт.

І я ў Тваіх руках – сініца,

А Ты – мой сьвет.

З Табой хачу дзяліць паветра –

Жыцьця прастор.

Мы разам будзем цёплым ветрам

Ляцець да зор».