Апрануўшы схуднелыя плечы

Лахманамі убогай апраткі,

Я пайду па шляхох чалавечых,

Пераходзячы сьлізкія кладкі.

 

На плячах спрацаваных, сагнутых

Непасільнаю працаю ў крук,

Міма твараў пыхліва надзьмутых

Пранясу, як нагноены струп,

 

Сваю крыўду, адвечнае гора:

Хай глядзіць і дзівуецца сьвет;

Хай, убачыўшы, людзі гавораць:

“Чаго плачаш і ныеш, паэт?”

 

Адкажу, не хаваючы болю:

“Я-б ня плакаў ніколі й нідзе,

Каб народ мой знайшоў сваю долю,

Сваё месца заняў між людзей!”