Сеў хлопчык з шкляначкай ля вулічнага ганку

І выдувае з мыла пузыры.

Вясёлкаю гараць яны ў зіяньні ранку,

Ўзьлятаючы ў паветра да гары.

І, заварожаны шматфарбнаю красою,

Са спрытнасьцю і хцівасьцю ката

Хапае хлопчык іх няжорсткаю рукою,

А застаецца ў ёй – адна слата.