Хоць як ні жыві ты:

Пануй, ці мадзей, —

Спагады ня знойдзеш

Ніколі ў людзей.

 

Ці ён — твой знаёмы,

Калега, сваяк, —

Бліжэй яму к целу

Сарочка свая.

 

Ці восень, ці лета,

Вясна, ці зіма,  

Знаёмых ёсьць процьма,

А сябра няма.

 

Жыві-ж, пакуль долю

Па кропцы зьбярэш,

Або, як сабака,

Пад плотам памрэш.