Што ты, нямілая, лютая зімка,

Ў сковах трымаеш зямлю?!

Ці табе поўначы цёмнае, дзікае

Вольны прастор стаў ня люб?

 

Што ты халоднаю жудасьцю вееш,

Сьнегам заносіш палі,

Смуткам з жахлівасьцю сееш

Ўсюды на роднай зямлі?

 

Згінь, прападзі! Хай на доўгія векі

Пахне вясновай парой,

Шчасьцем і доляю для чалавека,

Краснаю ружай-зарой.

 

Хай маё сэрца ад холаду лютага

Не супыняе біцьцё;

Хай у Радзіме, ад путаў раскутае,

Б’ецца струменем жыцьцё.

 

Згінь, прападзі! Дай убачыць у росквіце

Мне дарагую краіну маю.

Променям сонца над роднаю постацяй

Песьню хвалы я сьпяю.

 

Дай мне убачыць над роднай зямліцаю

Працы свабоднае плён,

Дай мне пачуць, як ліецца крыніцаю

Ворагу вечны праклён!