Ня сьвята сьветлае спраўляці

Сягоньня будзе наш народ.

А трызну па айчыне-маці

Ён справе ў гэты цяжкі год.

У гэту нашу гадаўшчыну

Зьвініць ланцуг, як і зьвінеў,

І там, і тутка без упыну

Шалее катні зьдзек і гнеў.

За катам кат на нашы гоні

Прыходзіў, грабіў, зьністажаў,

Людзей закованых палоніў,

На той сьвет без пары саджаў.

Край разрываны ўвесь на часьці –

Народ аграблены яго –

Не ўбараніўся ад напасьці

І ад пагібельля свайго.

Праз два гады на Беларусі

Народ аб радасьці ня сьніў,

А галасіць і плакаць мусіў

На папялішчы хат і ніў.

Над курганамі галасілі

Сіроты, ўдовы, жабракі,

Над імі ж у крывавым пыле

Луналі груганы-крукі.

Лунае груганьнё ў прывольлі

На ўсход, на захад, там і тут

І сочыць косьці ў чыстым полі,

Дзе вые куля, вые кнут.

Яшчэ дыміць скрозь пажарышча,

Растуць магілы скрозь яшчэ,

А на магілах крыўда сьвішча

Ды кроў гарачая цячэ.

Не «незалежнасьць» праз час гэты

Сваё разводзіла сьвятло,

А паднявольле без прасьветы,

А рабства Беларусь гняло.

Народ спраўляць памінкі будзе –

Ня сьвята сьветлае вясны, –

За стол жалобны сядуць людзі

Там, дзе крыжы, дзе курганы!