Не! Ня зьвёўся, не сышоў

Зь Беларусі дух народны,

Грай музыкаў-сьвятароў –

Як вятры зь сівой Гародні,

Як нябесны гул званіц

Над нямымі курганамі,

Не, народны дух яе зьнік

Нават з продкамі, ён з намі.

Грайце ж, хлопцы-сьвятары,

Адраджайце сьвята ў людзях,

Бомы хай, як сьнегіры,

Звонам прашчураў абудзяць.

Адгукнуцца курганы,

Акрыяюць песьні ў вуснах,

Хлопцы, ну, калі ня вы,

Хто ж адрозніць беларусаў?

Пілігрым з чужых краін?

Ці залётных птахаў вырай?

Але гэты край ня іх,

Таму й песьні іх няшчыры,

Хаця гусьлі на грудзях

Да Купалавых падобны, –

Сьпеў жа таньней за мядзяк,

Крывадушны і падробны.

Разьвянчайце гэты фальш,

Няхай будзе чыстым сьвята,

Як Дняпро крынічны наш,

Як сьвятло палескіх хатаў.