Не кувай, зязюля,

                             у зялёным гаю,

Бо цябе у сьведкі

                             я не пазаву.

Не кувай, зазюля,

                             я не загадаю,

Я не загадаю,

                       колькі пражыву.

 

Для чаго мне жыці

                                і цярпець пакуты?!

Дык нашто аб жыцьці

                                      у цябе пытаць,

Калі ў родным краі,

                                ланцугамі скуты,

Не магу спакойна

                              ні заснуць, ні ўстаць?