За дахамі места памеркла нябёс пазалота;

Паветра напоена ціха гусьцеючым мрокам;

Ўжо відна, як іскры зьлятаюць з трамвайнага дрота,

Як зоркі гараць і зрываюцца ў небе далёкам.

Музыкі стагнаньне ліецца па вулках з бульвара,

Гараць і агнём машкару к сабе вабяць ліхтарні;

Ўкруг тоўстага шкла яна ўецца, як лёгкая хмара,

А к сьветлу прабіцца ня можа... і томіцца марна.

І ўспомніў я час: срэдзь асеньняй нахмуранай ночы

Музыка зайграла, агні ў вышыне запалалі,

І дыхалі грудзі шырока, сьвяціліся вочы...

Мы к сьветлу ўзляцелі... і шкло ўкруг яго напаткалі.