1. Самотны

  

У агню – чалавека прысмак.

Здрадай і вернасьцю вечны.

Нікчэмны гарачы прысак.

А мне – гэта Шлях Млечны.

Прастуджаная ваўчыца

І тая агні цікуе.

З агнём да расы прамаўчыце,

Зязюля пакуль закукуе.

Пра долю раскажуць рысы,

Калі прыпаліш ад сьвечак.

Зыбаты гарачы прысак.

А мне – гэта Шлях Чалавечы.

Засьцігну агонь аднойчы.

Ці знойдуць мне мейсца людзі?..

Цямнюткай і вогкай ноччу

Ваўчыца цяжарная блудзіць.

2. I высеклі вінаграднікі

I вы  клалі  душы

секлі  вогнішчы грэлі

вінаграднікі, сярод поля, безаглядныя.

Вы не прыйдзеце сюды болей.

Падаў сьнег,

як падлёткі з гнёздаў.

На грудах згарэў вінаградар.

Дымам горкім апошні роздум:

саджанцы пад градам.

3. Асацыяцыя з начнымі матылькамі

На дне сьвечкі, на зыходзе ночы,

Зь веямі абпаленымі вочы.

Чалавек быў дзіўны і бяссонны:

Не падносьце сьвечак да іконы...