Цісьне грудзі мне скруха-навала,
Цісьне, душыць і ўдзень і ўначы.
Дзе-ж ты, доля мая, запрапала?
Мо' прыстала ў палёх, ідучы?
Зь ціхім плачам гамоняць у гаю
Кроны сумныя белых бяроз.
Хоць я песьню калі й засьпяваю,
Зрок туманіцца вільгацьцю сьлёз.
Хай сумуюць бярозы у гаю!..
Па шляхох Беларусі пайду:
Або долю сваю напаткаю,
Або крыж пад бярозай знайду.
Я іду, а над роднай краінай
Цёмнай хмарай ляцяць крумкачы,
Не даюць мне прасьветлай хвіліны
І спакою ні ўдзень, ні ў начы.
Я іду, а прысады шапочуць
Мне ціхутка і ўдзень і ўначы,
Нібы гольлем сказаць яны хочуць:
“Долю знойдзеш, зь людзьмі ідучы!”
