Аеравыя крылы,

Крынічная бруя

Пульсуе, быццам жыла

Забітага каня.

А ў небе нейкі вырай,

Угледзеўшы ваду,

Ажыў – і вецер крылы,

Як ветразі, надзьмуў.

Спытаюся у птушак,

Як сядуць на аер:

Ці маюць яны душы,

Бы чалавек ці зьвер?

Няўжо ім не ўсё роўна:

Крынічны гэта край,

Пустэльны альбо горны,

Пякельны альбо рай...

Аеравыя крылы,

Крынічная бруя...

Птушыная айчына,

Належу ёй і я.