Зямля – мудрая калосьсямі,

прыгожая кветкамі,

моцная дрэвамі – родная зямля.

Аднойчы паміж Бэрлінам і Варшаваю

я трывожна задумаўся:

а якая яна мною?

Яе поле я яшчэ не ральліў,

яе лугі я амаль не касіў,

і лес яе не ўзгадавалі безь мяне.

Было мне такое сьненьне:

дзьве маці дзялілі сьлёзы па сыну,

што на чужыне ў жаўнерах.

Дзьве маці ў аднаго сына...

I былі яны такія родныя –

мая маці Марыя

і мая маці Радзіма.

Сьлязінкі іх цёплыя

і песьні іх сумныя

мне птушкі прынесьлі ў дзюбах

аднойчы...

Аднойчы паміж Бэрлінам і Варшавай

я трывожна задумаўся...