Вулкі Вільні зіяюць і гулка грымяць!

Вір людскі скрозь заліў паясы тратуараў,

Блішчаць вокны, ліхтарні ўгары зіхацяць,

Коні мчацца, трамваі трывожна зьвіняць...

І гараць аганьком вочы змучаных твараў!

А завернеш ў завулак – ён цесны, крывы;

Цёмны шыбы глухіх, старасьвецкіх будынкаў;

Між каменьнямі – мох і сьцяблінкі травы,

І на вежы, як круглае вока савы,

Цыферблат – пільны сьведка мінулых учынкаў.

Ціша тут. Маўчаліва усталі – і сьняць

Ў небе купалы, брамы, байніцы і шпіцы;

Грук хады адзінокай здалёку чуваць,

Часам мерныя ўдары звана задрыжаць

І замоўкнуць, памкнуўшы ад старай званіцы.

Ўспамяні, маё сэрца, даўнейшыя дні!

Па загаду бурмістра усе, як належа,

Зачынілі ўжо вокны; загасілі вагні...

Варта вулкай прайшла... І ня сьпім мы адны –

Я ды чорны кажан, што шнуруе ля вежы.