- Скажы мне‚ тата‚ ці то праўда‚  

Што наш народ калісь з пагардай  

Адкінуў рускае ярмо?  

Ўхапіўся ён за зброю дружна‚  

І залунаў кліч сьмелых‚ мужных:  

«Лепш сьмерць‚ чым Волю аддамо».  

- Было‚ сынок... Было ў нас золка‚  

Ды раптам залунаў вясёлкай  

Наш Дваццаць Пяты Сакавік.  

І радасьць расплылася ў хатах:  

Вяселяцца хлапцы‚ дзяўчаты‚  

А за стырно стаў наш мужык.  

Але чырвонай бліскавіцай  

З Масквы ўзьнялася навальніца  

І засланіла небасхіл.  

Забіў народ наш на трывогу  

І засланіў грудзьмі дарогу;  

На сонцы бліснулі штыхі‚  

Гулі гарматы‚ кулі пелі‚  

Ад дыму людзі пашарэлі‚  

Страчыў няўтомны кулямёт;  

Крывёю кожны крок быў зьліты‚  

Чарнела поле ад забітых -  

Так бараніўся наш народ.  

Але ня нам спрыяла доля‚  

Не дзеля нас бліснула Воля.  

Ахвярныя ў зямлю ляглі...  

Дык вось‚ сынок... Былі гэроі‚  

Стаялі да канца са зброяй...  

Спачылі у сырой зямлі...