Я зноў заснуўшую было жалейку

Бяру і пробую ў ёй галасоў:

Ці хопіць сьветлых, звонкіх думак-слоў,

Ці гладка пойдзе песьня-дабрадзейка?

I пачынаю йграць з трывогай нейкай,

Хоць песьня як і з даўных б'е часоў, –

Зьвініць, як вецер паміж верасоў,

I ўперагонкі рвецца з салавейкай.

А ўсё ж як тамка сваякі-суседзі

Яе паймуць, хацелася бы знаць, –

Ці блаславяць, ці ўтопчуць гідка ў гаць?

Адно, снуючы з сумам па прасьледзьдзі,

Я голасна йграць буду ў тайным брэдзе,

Для Бацькаўшчыны-маці буду йграць!