Зьвярнуў калісь Пэгас на вулкі

З прывольных палявых дарог, –

І пракаціуся топат гулкі,

І іскры сыпнулі з-пад ног.

У грудзі кволыя запала,

Дачка каменьняў, места мне.

Пачую я тэй іскры жала, –

І верш аб месьце з сэрца мкне.