Арліныя крыльлі

Душа твая мае,

К красе яна й сіле

Свой сьцяг уздымае.

Зямля ёй зацесна,

Ёй трэба прастору,

Тэй высі нябеснай,

Дзе царствуюць зоры.

Лунай жа, саколе,

У гэтых міражах,

Пакуль цябе доля

К зямлі не прывяжа.

Пакуль не растопча

Жыцьцё крыўдай грудзі,

А сэрца дзявоча

Ня высушаць людзі.