Гэткім шчырым каханьнем яе атуліў,

З гэткай ласкай глядзеў ў яе сумныя вочы, –

Як і сонца ня туліць расквечаных ніў,

Як і зоры людзям не ўглядаюцца ўночы!

Так пясьціў, так галубіў галубку, яе,

Так цяпліў сваім сэрцам сірочым ёй грудзі, –

Як і маці ня песьціць дзіцё – як спаўе,

Як і вогнішча зьзябнутых грэці ня будзе!

Столькі песень над песьнямі ёй я напеў,

Столькі думак злажыў аб ёй важных, таёмных, –

Як і бор гэтак зь ветрам шумець не шумеў,

Як і век гэткіх дум не злажыў для патомных!

Гэткі ў сэрцы сваім збудаваў ёй пасад

I такую ўзлажыў ёй з каханьня карону, –

Як і неба зь зямлёю, на Божы загад,

Не прыдбаюць такіх ні кароны, ні трону!

Так уславіў яе ў славу сонца і зор,

Так маліўся дзень-ноч к ёй мальбою нябёсаў, –

Як і мудрасьць ня ўславіць ўсясьвету прастор,

Як і каня ня моліцца ўлетку да росаў!

Утварыў зь яе шчасьце з-над шчасьцяў сваё –

Чарадзейную княжну з аповесьці дзіўнай,

I пад ногі ёй кінуў жыцьцё сваё ўсё...

∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙

А яна?.. А яна была толькі... дзяўчына!..