Ходзіць шляхам зорным‚  

Ходзіць ля прысад  

Даўні‚ непакорны  

Месяц Лістапад.  

Штось шапоча ў вецьці  

І ляціць‚ ляціць‚  

Залатым амецьцем  

Сыпле‚ шалясьціць.  

Смуткам плешчуць хвалі  

Ў Лані берагі‚  

Дзе калісь луналі  

Слуцкія сьцягі.  

Кожную палянку‚  

Кожны куст‚ ручай  

Трапнай адразанкай  

Бараніў Случчак.  

Ў барацьбе заўзятай  

Ён ня чуў пакут‚  

Бараніў зацята  

Свой сялянскі кут.  

І плюскочуць хвалі.  

Шамаціць трысьцё:  

Там ахвяравалі  

Случчакі жыцьцё.  

Гаманілі й ветры  

З гольлем верхалін‚  

Зазіралі ў нетры‚  

На мурог-кілім.  

Ды не падлічылі  

Тых палян лясных‚  

Што крывёй скрапілі  

Случчыны сыны.