Па ляду, у глухім бары,

Дзе ля ральлі стаяць тры хаты,

Мужык ідзе, – на сьвітцы латы,

А сам няхібкі, хоць стары.

З чупрынай белаю, як лунь,

І з барадою сьнегавою,

Зямлёй прапахшы і сасною,

Ён пільна ўсё глядзіць на рунь.

«А каб ты здох! Бач, па расе

Хтось трапіў к збожжу ад крыніцы;

Ды вось і вузкі сьлед капытца:

Алені тут былі ў аўсе.

Ўсё зьнішчуць, падлы, хоць ня сей, –

Не дачакаеш умалота!

А тут яшчэ цераз балота

Не прабярэшся да людзей».

Снуюцца хмарай камары;

Кішмя кішаць у зёлках гады;

Падшывам абрастаюць ляды...

Зьвядуць, зьвядуць людзей бары.

Даўно пачаў «хадзяін» дбаць,

Каб пушча тут была нанова,

Ды толькі ведае дзед «слова»,

А то дабра бы не зазнаць.