Гудзе над Случчу навальніца‚  

Дрыжыць‚ калышацца зямля‚  

Ў Вагні пажараў Край дыміцца‚  

Край мірнай працы‚ Край сялян.  

Ўгары крумкач драпежыць чорны‚  

Цікуе штось скрозь едкі дым‚  

Але на варце непакорны  

Стаў бацька з сынам маладым.  

Насупілася пушча строга‚  

Шапоча гальлё галін‚  

Шуміць узрушанай трывогай‚  

Заве паўстаць на збройны чын.  

І паўстаюць з сутоняў цьмяных  

Сыны лясоў‚ багны‚ балот;  

За Край свой родны‚ патаптаны‚  

Няма нідзе ім перашкод.  

Ды барацьба была няроўна.  

Загінуў дзед‚ і бацька‚ й сын.  

Зноў Край у цемрадзі астрожнай...  

Ды зорыць Слуцкі слаўны чын.  

Міналі дні. Краіна ў ранах‚  

Народ урынуты ў спалох‚  

Але чын Случчыны ахвярнай  

Праменіць шлях да перамог.