Уяўляеш, я спазьніўся на трамвай –

Год на семдзесят, а можа і паболей.

І раптоўна агарнуў мяне адчай,

Што ніколі - разумееш? - аніколі

Мой трамвай не прагрукоча, як раней,

Па старой сталічнай вуліцы цэнтральнай,

І званок ягоны ўжо не скалане

Цішыню глухую гарадзкога раньня,

Што ніколі не сустрэне ён мяне,

І дарэмна я чакаю на прыпынку

Можа “двойку”, што блукае, нібы ў сьне,

Можа – звонкую, імклівую “адзінку”...

Той трамвай ужо адбегаў, адзьвінеў,

Не прыедзе, не адчыніць свае дзьверы –  

Ён загінуў на няскончанай вайне

Разам з горадам, што жыў, кахаў і верыў.