Абапал ціхае ракі  

Грымелі ў Случчыне гарматы;  

Гайсалі ў вёсках гайдукі -  

Апрычнікі чырвоных катаў‚  

Ды толькі быў то год дваццаты.  

Із-пад саломянай страхі‚  

З стагоў‚ із ямы пад вярбою  

Случчак выцягваў сваю збраю;  

Каб бараніць свае шляхі‚  

Адрэз гатовы быў да бою.  

Ўьвіліся вольныя сьцягі  

Над кожнаю сялянскай хатай;  

Няволі рвуцца ланцугі‚  

Ушчэнт пакрышаныя краты -  

У бой крывавы йдзе араты.  

За бацькам усхапіўся й сын;  

Адзеты ў зрэбную кашулю‚  

Хлапец схіліўся да Матулі:  

- Даруй мне‚ Мама! Плакаць кінь!  

Багаславі! Іду пад кулі.  

- Даруй‚ Матуля і бывай!  

У крыж чырвоны йдуць дзяўчаты‚  

Ідуць на сьмерць за родны Край...  

Ўзьнялася Случчына заўзята...  

То Несьмяротны Год Дваццаты!