Зноў Дваццаць Пяты Сакавік,

Дзень Беларускі,

наш,

усіхны.

Зайграў Ён павадкай крыві

калісьці ў нас,

і граць ня сьціхне!

Хай Ён усьцяж яшчэ ня наш,

I Беларусь хай

пад адхонам, –

інакшага

у нас нямаш,

каб за Яго маліцца Кону,

каб за Яго

ўзьнімаць з тугой

вянкі далоняў,

вейкі,

сэрцы,

каб так, як мы тут,

на Яго

чакаць, наўсуперак няверцам.

Ці ж дзіва,

што не ў лістапад

Айчына ўскрэсла,

а увесну,

калі вятры імкнуць наўзгад,

а ў кратах рэбраў шчасьцю цесна,

калі зялёны, цёплы сок

спружыніць парасткі й галіны,

а першы вырай у крысо

нябёс урэзваецца клінам,

калі такая ўсюды сінь,

аж вочы ў зьзяньне ўзьняць няможна,

о, Беларусь, –

чаго маніць –

Ты з намі

ўсьцяж,

у думцы кожнай,

бо зноў на сьвеце сакавік,  

зноў Сакавік

у снох усіхных.

Нязрыннай павадкай крыві

Ён грае ў нас  

і граць ня сьціхне!