Злачынцы брыдуць на споведзь,

як коней, вядуць грахі,

між імі нямая повязь –

ня вырваць аброць з рукі...

А з вуснаў ня вырваць слова. –

Ну што ж вы, прыйшлі маўчаць?

Здыміце хоць шапкі з галоваў,

Ня бачыце – сьвечкі гараць!

То вашых ахвяраў душы...

Замрыце! Бо нават рух

сьвятло іх навек патушыць,

і ў цемрыве зьнікне дух.

Маўчыце! Запозна кленчыць.

...Сьвяты – для сьвятых абраз...

Ідзіце! Ахвяры енчаць –

балюча ім бачыць вас.