Збалелыя грудзі  

Занылі ад болю‚  

Слязьмі затуманіла вочы;  

Варожыя людзі‚  

Зьнішчаючы волю‚  

Пануюць над Краем‚ як хочуць.  

Над ціхаю кручай  

Пад ліпай шырокай‚  

Дзе зь мілай сядзеў аж да раньня‚  

Праз сьлёзы гаручы  

У болі глыбокім  

Угрунь адцьвітае каханьне.  

Гляджу я ў вакенца  

З падвала сырога;  

Пяюць салаўі на прадвесьні‚  

А ў душу ліецца  

Каханьне... трывога...  

Як любы вы‚ родныя песьні!  

І лёгкія мары  

Лунаюць да зораў  

Пад сіні блакіт Беларусі.  

Ніякія кары‚  

Ніякая гора  

Зрачыся Радзімы ня змусіць.