Часіна –

               і ў сутоньні дагарыць

сонца брыг,

пад ветразьмі, ў разгоне.

Ужо лічаць вочы –

раз –

дык зоры угары,

а раз –

зоры йшчэ зырчэйшыя

ў Гудзоне...

Студзіць твар,

руды з гарачыні,

хвалі шэрае крылом

у доках

            травень...

Упілілі пільна карані

караблі

            ў ваду,

бы ў глебу травы...

Адбіваецца

каменьчыкам аб тын

іхных трумаў

плёхат

            хваль прыплыву...

Адчыніўшы шырака раты,

узьбярэжжы дыхаюць хрыпліва.

Мітусяцца зыркія вагні

сьветлячкоў –

мо фараў, мо рэклямаў...

Не сумуе

аніхто

           па дні,

што тугой

ці мала сэрц папляміў.

Мо журбу зь іх

змые ўрэшце ноч?

Што ж, дабранач!

Набрынялі вейкі...

Вартых сьненьня сноў  

                                      ня сьнілі мы даўно, –

можа, сёньня ўсё ж

прысьніцца

                    нейкі?