З турмы савецкае із карцарнай каморы  

Ірвуся думкамі да мілых‚ дарагіх;  

Ўжо колькі месяцаў крывавіць сэрца гора;  

Ні вестак‚ ні лістоў ня маю я ад іх.  

Зірну ў вакно: праз краты бачу хмары;  

Нясуцца ў вышыне няведама куды;  

І цяжар роспачы прасочваецца ў мары‚  

Ды душу раніць горыччу жуды...  

І раптам ластаўка прысела на ўскрай кратаў‚  

Зашчабятала штось ды зьнікла‚ нібы сон.  

- Ляці ты‚ ластаўка‚ ляці да роднай хаты‚  

Скажы‚ што сын іх трапіў у палон...