Плыве пластамі дым... То ўпіліцца галін

падголеных асін у чорнай грудзе гнёздаў,

сініць аўсяньня клін, дзе лежацца ляны,

аблытвае сьцяблы... То поўзае ў барознах...

Пад кудрай на ральлі зыркі трашчыць агонь.

Ды рады ці ж дасі падпаскам-падшывальцам?

Наклалі бульбы й ім, малым, – куды, чаго?

Самі ж – дык горнуць, дзьмухаючы ў пальцы.

Гарчыць, як чэмер, дым... Ня згледзець за сьлязьмі,

што ў попеле суцьмы руды асіньнік тоне,

што й сонца прысак згас...  

                                             Зьнянацку: «На, вазьмі!»

I бульбіна – вялізная – ў далоні.

I ўзноўку ўцеха... сьмех... А рэха ўсё нясе

усьлед у туманы, ў сацьмелыя далечы,

скуль руняю, ступою, па расе

нячутна крочыць верасьнёвы вечар.