Сяджу я ў вастрозе‚ а думкі мае  

Імчацца да любае хаткі‚  

Імчацца да мілых палеткаў‚ ганей‚  

Да роднае старэнькае маткі.  

Збалелыя грудзі ірвуцца ў прастор;  

Гляджу ў далячынь праз ваконца‚  

І хочацца чуць‚ як шуміць сіні бор‚  

І хочацца яснага сонца.  

Журботна на сэрцы. Сумую ўвесь дзень.  

Як радасна‚ сьветла на волі!  

Закрочу із кута у кут‚ быццам цень‚  

Пакутны самотнага болю.  

І зноў із-за кратаў гляджу у блакіт:  

Праносяцца вольныя хмары‚  

І ймчацца далёка‚ да мілых ракіт  

Маскве непакорныя мары.