Ўжо нясуць хлапчука у зямлянку:  

У грудзёх рана сьмяртэльна была;  

Там чакала Матуля ад ранку -  

Пераведаць сыночка прышла.  

Палажылі яго каля ганку.  

Акрываўлены ён застагнаў‚  

Ў рукі крыжык далі й адразанку  

Й засьпяшаліся: - Хлопча‚ бывай!  

Ня стрымалася Маці: - Мой сыну!  

Дарагі мой! Радзімы ты мой!  

Ты радзіўся ў ліхую гадзіну.  

Як мне жыць будзе беднай адной?  

Пакажы‚ ці вялікая рана?  

Мабыць‚ моцна пячэ і баліць?  

- Ужо жыцьцё маё Богам забрана‚  

Родна Матка! Ня доўга мне жыць.  

Не баліць рана гэтак‚ як путы‚  

Што прынёс нам з Масквы бальшавік.  

Ў кайданы зноў Краіна закута‚  

Зноў пад паншчыну трапіў мужык.  

Рана‚ што у грудзёх‚ мне салодка:  

Ў ёй ратунак Радзімы мае.  

Гуртам зьнішчым аковы-калодкі‚  

Гэта рана нам волю дае.  

А цяпер... Мая родная Матка‚  

Паміраю!.. Навекі бывай!  

Даруй‚ Бацькаўшчына! Родна хатка!  

Даруй‚ родны народ!.. Родны Край!..  

І памёр наш юнак‚ і ня ўбачыў‚  

Як крывавіўся Край у асьцёх;  

З цяжкаю ранаю‚ але без плачу  

Ён аддаў маладое жыцьцё.