Я чую фламэнка звар’яцелых трамваяў,

Іх грукат поўніць пустыя вокны.

Дай мне сонца, а лепей два:

Па сонцы на кожнае маё вока.

Калі ў цябе ёсьць магчымасьць бачыць,

Значыць, ёсьць вочы і магчымасьць сачыць.

Я не люблю, калі ты мне хлусіш,

Але больш ненавіджу, калі ты маўчыш.

А на ходніках плямы нашых далоняў.

Мне так хацелася стаць кімсьці, але

На кожным твары ціхая поўня,

А поўня мяняецца кожны дзень.

У тралейбусе цесна – людзі едуць з працы,

А на шкле хтосьці намаляваў зорку.

Я гляджу праз яе на чорнае неба,

Мне павінна быць цёпла, але мне халодна.

А мне не балюча – я крычу ад болю.

І гэтакі боль мне не парушыць.

Я не люблю, калі ты мне хлусіш,

Але больш ненавіджу, калі сама...