- Сынкі мае! - Гукнуў Бацька  

Булак-Балаховіч‚  

- Адцуралася нас доля‚  

Шчасьце нам ня зорыць.  

Чужынцы ў Краю пануюць‚  

Цэрквы зачыняюць‚  

Камісары на руінах  

Баль-тэрор спраўляюць.  

Ня мінуць нам зноў кайданаў‚  

Ланцугоў няволі.  

Край наш родны! Зрабаваны!  

Край бяды! Нядолі!  

Над Табою навальніца  

Згушчаецца лосна‚  

Над Табою Ленін з Троцкім  

Снуюць свае кросны.  

Паняволяць‚ закабаляць‚  

Закуюць навекі‚  

Адарвуць сыноў ад маткі‚  

Аддадудць на зьдзекі.  

Сынкі мае‚ сакаляты!  

Ці-ж нам трэ няволя?  

Ці-ж нам трэба паганяты  

На нашым-жа полі?  

Сынкі мае‚ сакаляты!  

На каня! У зброю!  

Бі наезьнікаў праклятых!  

Гэй‚ наўскач! За мною!