Сыходзіш ты туды, скуль не прыходзяць,

Але сваіх не забярэш сьлядоў...

О год! такіх, як ты, час рэдка родзіць,

О год! ты першы гэткі зь між гадоў.

Прыйшоў ня з згоды і свабоды весьцяй

I – не ўзьвялічыць праўду між людзьмі, –

Жыцьцё мільёнаў ты прыйшоў затрэсьці,

Шлях вымасьціць свой трупамі, касьцьмі.

Кастлявай зморай з гібелі сталецьцяў

Ты, як пракляцьце, будзеш вызіраць,

I будзе маці страшыць табой дзеці,

Ды клікаць той – хто ўздумае ўміраць.

«Не забіваці» – ты стрывожыў права,

На сэрца і душу наклікаў цьму;

Людзей на зьвераў пошасьцяй крывавай

Ператварыў і здаў насьледніку свайму.

Га! Хай жа льецца кроў, дымяць пажары,

Няхай пад крыжам плача сірата!

Крывавы бог крывавыя ахвяры

Сабраць павінен зь сьвету дачыста.

Аж прыйдзе іншы год з рукою лёгкай

Агледзіны рабіці новых дзён,

Дзе меч нявідзімага Бога-рока

Напіша бескрывавы свой закон.