Дажывае стара маці

Сірацінаю у хаце,

Ў соннай волі, ў чорнай долі,

Як та груша сярод поля,

Мела сына, але сыну

Захацелася ў чужыну:

Ён пайшоў шукаць там шчасьця

Або згінуць, запрапасьці.

Мела дочак, але дочкі

Пабрылі таксама ўпрочкі:

Тая замуж, тая ў службу

На нядолю, на нядружбу

Дажывае веку маці, –

Ужо ня можа з ложка ўстаці,

Кліча дочак, кліча сына, –

Але пуста ўсё хаціна.

Сабраліся добры людзі,

Гаманілі: што то будзе?

Са старою мала ладу –

Трэба даць якую раду.

I да сына лісты пішуць:

– Прыязджай, бо ўжо чуць дышыць

Маці стара і маячыць:

Цябе хоча ўсё пабачыць.

Сын варочаўся з чужыны

Да матулі, да хаціны

Ня то князем, ня то панам,

Ня то трэзвым, ня то п'яным.

Падышоў да ложка бліжай:

Маці сьпіць, як зьнята з крыжа;

Пахіліўся над ёй нізка,

Як яна здаўн над калыскай.

I старую разбуджае,

Нейкім словам пацяшае, –

Штось гаворыць і гаворыць, –

Тая слухае, як зморы.

Прыглядаецца матуля,

Што зрабілася з сынуляй;

Ён ці не – стаіць у хаце,

Усё сіліцца згадаці.

I згадала, ой, згадала!

Енкнуць голасу сабрала,

Бы та каня над крыніцай:

– Чужаніца, чужаніца!

Легла маці ў дамавіну;

Сын зноў ехаў у чужыну,

А за ім шумелі людзі:

Што то далей зь яго будзе?