Асёл, убачыўшы ў вадзе

Ў крынічнай свой асьліны цень,

Зьдзівіўся, стаў, далей ня йдзе,

Глядзіць ды думае, як пень.

Які тут чорт намаляваў

Мяне інакшым, як я ёсьць?

Такія вушы падаваў,

Так пакрывіў на сьпіне косьць!

I, каб сябе не аглядаць

Ды разагнаць сваю нуду,

Ён капытом давай мяшаць

З гразёю чыстую ваду.