Чырванеўся усход‚  

Край гарэў ў барацьбе‚  

Люд няшчасны крывавіўся‚ гінуў.  

Ледзь шаснаццаты год  

Прамінуў у Цябе‚  

Пакідала ты родну Айчыну.  

Навакола кусты‚  

Луг‚ загоны і сад‚  

Дарагія ўспаміны аб клёнах...  

І заплакала Ты  

Ды пайшла ля прысад  

З болем сэрца ад крыўды праклёнаў.  

Зімшэлася золь.  

Сумна ўдалеч глядзіш:  

Як сустрэнуць чужацкія людзі?  

Але ў думках скрозь боль  

Эс-Бэ-Эмаўскі крыж  

Упрыгожваў дзявочыя грудзі.  

І ўсьміхнулася Ты‚  

Прашаптала «бывай»  

Ды махнула рукою скрозь сьлёзы  

На бор цёмны‚ густы‚  

На палеткі‚ ручай‚  

На садок‚ на таполі‚ бярозы.  

Дарагая‚ ня плач!  

На лёс не наракай!  

Прыйдзе час і скрыжуе дарогі.  

З дымам зьнікне палач‚  

І мы вернемся ў Край  

На змагарным шляху перамогі.