– Ну, а як табе на службе:

      Ці работы многа? –

Так сусед пытаў, між іншым,

      Янку Канцавога.

– Ах, ня дай Бог за чужою

      Поўзаць гаспадаркай!

Дзень і ноч, як лунь, таўкуся,

      Як у пекле Марка!

А сусед яму навучна

      Ды пабожна клепе:

– Хоць тут трудна жыць, – затое

      Будзе ў небе лепей.

– Знаю, знаю! – так суседу

      Адчыкрыжыў Янка. –

Бокам вылезе мне ў небе

      Гэта абяцанка!

Як паткнуся, – ўраз пагоняць

      Да ўсякай работы:

То сядлай каня для Юр'і,

      То чысьць яму боты.

Або ў поўнач ўстань і сонца

      Запалі да золка,

Вытры з пылу усе зоры,

      Месяц выбель лоўка.

Завядзі машыну зь ветрам,

      Папраў з дожджам сіта,

Натаўчы у ступе граду,

      Ды яшчэ ня квіта:

– Папіхай хутчэй, гад, хмары!

      А пярун дзе кінуў?

Набівай, страляй! Маланкай

      Сьцёбай, каб ты згінуў!

Янка тутка, Янка тамка,

      Хоць ты ў пехла прыся!

А прыдзірак ад сьвятых ўсіх

      Колькі нацярпісься!..